فلسفه ولنتاين

روز دوست داشتن ولنتاین به شرح زير است:
در سده سوم میلادی در روم باستان، فرمانروایی بوده است بنام کلودیوس دوم. کلودیوس باورهای شگفتی داشته است از آن میان اینکه سربازی خوب خواهد جنگید که مجرد باشد. از این رو ازدواج را برای سربازان امپراطوری روم قدغن می کند.

کلودیوس به قدری سنگدل وفرمانش به اندازه ای قاطع بود که هیچ کس جرات کمك به ازدواج سربازان را نداشت. ولی کشیشی به نام والنتیوس(ولنتاین)، مخفیانه عقد سربازان رومی را با دختران محبوبشان را جاری می کرد.کلودیوس دوم از این جریان خبردار می شود و دستور می دهد که ولنتاین را به زندان بیندازند و به جرم جاری کردن عقد عشاق،با قلبی عاشق اعدام می شود. بنابراین او را به نام فدایی وشهید راه عشق می دانند واز آن زمان سمبلی برای عشق می شود

ولنتاین را خیلی ها مى شناسند؛ از برخی روزنامه ها، مجلات و سایت هاى اینترنتى. از پشت ویترین ها به
به شکل هدایا و کارت پستال هاى منسوب به ولنتاین و جمله ولنتاين مبارك. اما شايد کمتر ایرانى از وجود روز عشق در ایران باستان و برگزارى جشنى براى بزرگداشت این موهبت، آن هم نه با قدمت سه قرن پیش از میلاد، بلکه ازبیست قرن قبل از میلاد حضرت مسیح اطلاع داشته باشد.

فلسفه بزرگداشتن این روز به نام روز عشق بدین گونه بوده است که در ایران باستان هر ماه را سی روز حساب می کردند و افزون بر اینکه ماه ها نام داشتند، هریك از روزهای ماه نیز یك نام داشتند. برای نمونه روز نخست روز اهورا مزدا، روز دوم، روز بهمن سلامت، اندیشه که نخستین صفت خداوند است، روز سوم اردیبهشت یعنی بهترین راستی و پاکی که باز از صفات خداوند است، روز چهارم شهریور یعنی شاهی و فرمانروایی آرمانی که ویژه خداوند است و روز پنجم سپندار مذ بوده است. سپندار مذ فرنام لقب ملی زمین است. یعنی گستراننده، مقدس، فروتن. زمین نماد عشق است چون با فروتنی و گذشت به همه عشق می ورزد.

زشت و زیبا را به یك چشم می نگرد و همه را چون مادری در دامان پر مهر خود امان می دهد. از این روی در فرهنگ باستان اسپندار مذگان را بعنوان نماد عشق می پنداشتند. در هر ماه، یك بار، نام روز و ماه یکی می شده است که در همان روز که نامش با نام ماه همزمان می شد، جشنی ترتیب می دادند متناسب با نام آن روز و ماه. برای نمونه شانزدهمین روز هر ماه مهر نام داشت که در ماه مهر، مهرگان نام می گرفت.

طبق سالنامه زرتشتى، روز اسفند از ماه اسفند یعنى پنجمین روز از این ماه  9 اسفند و بنا بر تقویم امروزى هجری خورشیدی 13 بهمن ماه روز سپاسدارى از جایگاه زنان ومادران است. براساس سنت باستانى، مردان و فرزندان در روز سپنته آرمئى تى که مظهر ایمان، مهر،عشق، محبت و حامى زنان نیك است، به همسران و مادران خود هدایایى تقدیم مى کنند و برگزارى مراسم جشن و سرور در این روز ضرورى است. به این ترتیب از محبت و مهربانى زنان سپاسگزارى مى شود.

در این روز ویژه انجام کارهاى خانه به عهده مردان است و زنان با پوشیدن لباس هاى نو، مورد تکریم قرار مى گیرند. در مراسم جشن اسفندگان در آیین ایرانی همچنین زنان پاکدامن و پرهیزگار که به تربیت فرزندان نیك پرداخته اند و این فرزندان به عنوان شخصى نیك شناخته شده اند، تشویق مى شوند. سپندار مذگان، جشن زمین و گرامی داشت عشق است که هر دو در کنار هم معنا پیدا می کردند. در این روز زنان به شوهران خود با محبت هدیه می دادند. مردان نیز زنان و دختران را بر تخت شاهی نشانده، به آنها هدیه داده و از آنها فرمانبرداری می کردند.

ایرانیان مردمی بودند که در تمام افسانه ها، اساطیر و داستانهای ملموس و غیرملموس دور یا نزدیك، شادمان ترین مردم شناخته شده اند. ایرانیان قدیم برای تولد هرماه و روز و هفته خود جشنی داشتند که همه به یکدیگر مهر می ورزیدند. شاید به همین دلیل ایران کشور آیین مهرورزی نام گرفته است.

Copy Protected by Chetan's WP-Copyprotect.